Salon muzyczny

Okres od 1919 do 1946 roku to poznańskie lata Feliksa Nowowiejskiego - czas trwałego zakorzeniania się na ziemi wielkopolskiej oraz stabilizacji w życiu artystycznym i osobistym kompozytora, czas wszechstronnej aktywności kompozytorskiej, dyrygenckiej, organmistrzowskiej, pedagogicznej i społecznej. Zarówno w poznańskim, jak i ogólnopolskim środowisku kulturalnym Nowowiejski uznawany był w tych latach za niekwestionowany autorytet w dziedzinie muzyki. Ukoronowaniem jego bogatej i wielokierunkowej działalności stało się przyznanie w roku 1935 Państwowej Nagrody Muzycznej za - jak pisano w uzasadnieniu - szczególne zasługi w zakresie szerzenia i umacniania polskiej kultury muzycznej. Rodzina Nowowiejskich osiedliła się w Poznaniu jesienią 1919 roku. Pierwszym poznańskim adresem było mieszkanie w kamienicy przy ul.Wyspiańskiego 12, na III piętrze. Niewygody tego lokum, a zwłaszcza poszukiwanie zdrowego powietrza dla dzieci, skłoniły Elżbietę Nowowiejską - żonę kompozytora - do kupna gruntów w podpoznańskim Piątkowie, gdzie spędzano miesiące letnie. Od 1929 roku Nowowiejscy zamieszkali przy Alei Wielkopolskiej 11 we własnej willi, pośród wysokich drzew kasztanowych, gęstwy złotych forsycji, bzów i jaśminów Sołacza - jak napisał jeden z synów kompozytora, Kazimierz w książce Pod zielonym Pegazem (Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1971). W zaprojektowanym przez Mariana Lalewicza budynku na parterze znajdują się pokoje reprezentacyjne - salon, jadalnia i pokój muzyczny, którego ściany zdobi - według Kazimierza Nowowiejskiego - dwanaście aniołów Fra Angelica da Fiesole, z ochotą wykrzykujących i grających wzniosłe "Te Deum". Są to kolorowe reprodukcje, przywiezione przez Ojca z Italii. Do tradycji kulturalnych międzywojennego Poznania należały spotkania muzyczne w domu Nowowiejskich, podczas których zbierali się przedstawiciele miejscowej elity kulturalnej oraz goście - występujący w Poznaniu soliści, a wśród nich: Claudio Arrau, Ewa Bandrowska-Turska, Irena Dubiska, Raul Kaczalski, Ada Sari, Stanisław Szpinalski, Magda Tagliaferro, Eugenia Umińska. Dyskutowano o koncertach Orkiestry Symfonicznej Miasta Poznania oraz o przedstawieniach odbywających się w Operze Poznańskiej. Słuchano nie tylko znanych pozycji repertuarowych, ale także najnowszych dzieł tworzonych zarówno przez gospodarza, jak i przez młodych kompozytorów działających wówczas w stolicy Wielkopolski, m.in. Tadeusza Zygfryda Kasserna i Stefana Bolesława Poradowskiego. Po II Wojnie Światowej z inicjatywy Elżbiety Nowowiejskiej i jej synów powrócono do tradycji salonu muzycznego w domu przy Alei Wielkopolskiej. Bywali w nim związani z powojennym Poznaniem artyści - m.in. władysław Kędra i Raul Koczalski, soliści Opery Poznańskiej - m.in. Antonina Kawecka, oraz koncertujący na estradzie Auli Uniwersyteckiej pianiści-chopiniści - m.in. Halina Czerny-Stefańska i Adam Harasiewicz. Powstałe w 1996 roku dzięki staraniom Niny i Jana Nowowiejskich Towarzystwo im. Feliksa Nowowiejskiego nawiązując do znakomitych międzywojennych i wczesnopowojennych tradycji powołało do życia z dniem 7 lutego 2008 roku Salon Muzyczny o charakterze teraz już nie kulturalnym, ale także edukacyjnym. W domu przy Alei Wielkopolskiej znów brzmi muzyka. Lecz nie tylko ... W mieszkaniu - Salonie Muzycznym, by zachować cząstkę świata Kompozytora pozostawiono pierwotny układ wystroju wnętrz, dzieł sztuki, instrumentów oraz przedmiotów codziennego użytku tak, aby dać zwiedzającym możliwość zapoznania się z bogatym zbiorem pamiątek po kompozytorze. Te niepowtarzalne, magiczne przestrzenie posiadaja jedyną w swoim rodzaju pamięć, która jest częścią kultury i naszej historii.


Strony internetowe POZNAŃ - NEXUS INTERACTIVE ©

Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania
www.panoramiczny-poznan.pl